Choroby pęcherzowe autoimmunologiczne

Lista chorób pęcherzowych autoimmunologicznych.

Akantolityczne:

  •             Pemphigus vulgaris
  •             Pemphigus foliaceus
  •            Pemphigus paraneoplasticus

Podnaskórkowe:


  •             pemphigoid
  •             EBA
  •             LABD
  •             herpes gestationis

Pemphigus –etiopatogeneza

  •             związek z antygenami HLA, DR4, DRw6
  •             tło wirusowe- pęcherzyca endemiczna, liściasta- odmiana brazylijska
  •            tło autoimmunologiczne- przeniesienie choroby za pomocą frakcji IgG4 i fragmentu F(ab)2, bierne przeniesienie choroby z matki na płód, współistnienie innych chorób autoimmunologicznych

Pemphigus

  •             przeciwciała typu IgG4- patogenne- dysfunkcja cadheryn warunkujących kontakt miedzy komórkowy (CCC)
  •             Cadheryny połączone są z białkami wewnątrzkomórkowymi (winkulina, adducyna, talina)
  •             Przyłączenie IgG4 do cząsteczki adhezyjnej- aktywacja kinazy C- działającej na białka wewnątrzkomórkowe- dysfunkcja cadheryn.

Pemphigus diagnostyka

  •             kliniczna- objaw Nikolskiego, Asboe- Hasnera
  •             cytologiczna- test Tzanka
  •             Immunologiczna:
  1.    IF pośrednie- w surowicy IgG4
  2.    IF bezpośrednie- przeciwciała IgG w przestrzeniach międzykomórkowych
  3.             Metody Elisa i immunoblotingu z użyciem desmogleiny 1i3

Pemphigus vulgaris- akantoliza w głębszych warstwach naskórka + błony śluzowe- desmogleina 3

Pemphigus foliaceus- akantoliza powierzchniowa w górnych warstwach naskórka – desmogleina 1 błony śluzowe często nie zajęte- mało desmogleiny

Czynniki prowokujące

  •             promieniowanie UV, oparzenia
  •             Promieniowanie RTG
  •             Leki: penicylina, penicylamina, kaptopril, isoniazyd, indometacyna, leki zawierające grupy sulfhydrylowe i tiolowe.
  •             Dieta (cebula. por czosnek) – wystąpienie lub utrzymanie się choroby- ze wzrostem miana przeciwciał
  •             substancje z grupami tiolowymi mogą powodować akantolizę.

Odmiany

  •             Pemphigus vulgaris
  •             Pemphigus vegetans
  •            Pemphigus foliaceus
  •             Pemphigus erythematosus (seborrhoicus, z.Sneara-Ushera)
  •             Pemphigus herpetiformis
  •             Pemphigus IgA
  •             Erythema anulare like pemphigus

Pemphigus vegetans

  •             Odmiana Neumanna- okolice wyprzeniowe, kąciki ust, fałdy nosowo-wargowe- papilomatoza, akantoza, eozynofili w naskórku.
  •             Odmiana Hallopeau- okolice zgięciowe, skora owłosiona głowy- powierzchnie wykwitów pokryta zlewnymi krostami.

Pemphigus herpetiformis

  •             Antygen- desmogleina1, rzadko 3
  •             Klinicznie- świąd, rumień, pęcherzyki o układzie opryszczkowatym, rzadko zajęte błony śluzowe histopatologia: spongioza, krosty śródnaskórkowe z eozynofili lub neutrofili, akantoliza
  •             Różnicowanie: DH, Pemphigus foliaceus, LABD, BP

Pemphigus IgA

  •             klinicznie: świąd krosty podrogowe o układzie opryszczkowatym lub obraz pęcherzycy liściastej, przeciwciała IgA obecne w krążeniu u 50%
  •             Immunologicznie 2 typy:
  1. SPD – subcorneal pustular dermatitis- antygen desmokolina 1
  2. IFN –intraepidermal neutrophilic – desmogleina 3

Erythema anulare pemphigus

  •             klinicznie zmiany o typie erythema multiforme z drobnymi pęcherzykami na obwodzie, błony śluzowe nie zajęte, świąd
  •             Akantoliza typu foliaceus
  •             przeciwciała IgG wykrywalne tylko na ludzkim przełyku.

 Pemphigus paraneoplasticus

  •             klinicznie- zmiany polimorficzne, zajęte błony śluzowe
  •             histologia- akantoliza głęboka z nekroza keratynocytów, zwyrodnienie wodniczkowe warstwie podstawnej
  •             przeciwciała IgG 1 i 2 – wykrywane w krążenie w 75%
  •             antygeny- desmoplakina I i II, antygen PB major, desmogleina 1 i 3, periplakina, antygen o m. cząsteczkowej 170kD
  •             przeciwciała reagują z nabłonkiem pęcherza moczowego, dróg oddechowych, jelit, m. sercowego i m. szkieletowe.

Pemphigus – leczenie:

  •             długotrwale od 1-3 lat możliwa pełna remisja kliniczna i immunologiczna
  •             Prednizon 1-2 mg/kg/dobę
  •             Endoxan 100-200 mg/dobę
  •             Leczenie w wysokich dawkach utrzymywane jest 4-6 tygodni. Następnie dawki są stopniowo obniżane.
  •             terapia pulsowa: 1x miesiącu 500-1000mg
  •             Dexamtazon 500mg przez 3 dni
  •             Azatiopryna- 50-200mg/dobę
  •             Metotreksat-15-30mg 1x w tygodniu
  •             chlorambucil
  •             Mykofenolan mofetylu
  •             cyklosporyna A 3-5mg/kg/dobę
  •             Plazmafereza 2x w tygodniu u kobiet w ciąży
  •             wysokie dawki IgG dożylnie przez 2-5 dni powtarzane co 4 tygodnie
  •             w pęcherzycy liściastej i opryszczkowa tej- Dapson 100-200mg/dobę
  •             zewnętrznie preparaty steroidowe z antybiotykami
  •             Leczenie prowadzi się pod kontrola serologiczna

Pemphigoid

  •         chorują ludzie po 60 r.ż., częściej kobiety
  •           częstość zachorowań 1:100 000
  •            predyspozycje- antygen HLA DQ B1
  •             czynniki prowokujące: promienie UV, leki, penicylina, sulfonamidy, furosemid, salazopiryna, zewnętrznie –novoscabin
  •             5-flurouracyl
  •              przeciwciała w krążeniu IgG4, IgA, IgE skierowane p/antygenom. Antygen tzw. minor- przezbłonowy, składowa hemidesmosomu, o masie czaste. 180kD- typ XII kolagenu- w pemphigoidzie zwykłym przeciwciała przyłączają się do domeny niekolagenowej NC16A antygenu (lamina lucida), koniec węglowy tego antygenu leży w pobliżu lamina densa- do tej części przyłączają się przeciwciała w pemphigoidzie bliznowaciejącym.

Antygen major- białko o masie cząsteczkowej 230kD, związany z wewnętrzna blaszka hemidesmosomu

Wiązanie przeciwciał IgG aktywuje kaskadę dopełniacza- nacieki neutrofili, eozynofili- uwalnianie enzymów proteolitycznych- powstanie pęcherza

Diagnostyka:

  •             kliniczna
  •             immunologiczna
  •             split skórny
  •             metoda nakładanie obrazów fluorescencyjnych – możliwość rozróżnienia blisko siebie położonych antygenów.

 Odmiany kliniczne:

  •             pęcherzowa
  •             rumieniowa
  •             pęcherzykowa
  •             guzkowa
  •             ograniczona podudzi
  •             łojotokowa

Pemphigoid cicatrisans

  •             antygeny dla pemfigoidu bliznowaciejącego ( końcówka węglowa części antygenu minor, a także laminina 5 (epiligrina), laminina 6, kolagen VII
  •           zmiany oczne u 60-70% chorych
  •            zmiany na błonach śluzowych u 90%
  •            zmiany bliznowaciejące na skórze u 25%

Leczenie pemphigoid

  •             Prednizon 40-60mg/dobę
  •             Dapson 100-200mg/dobę
  •             chlorambucil, Metotreksat, Azatiopryna
  •             Tetracykliny
  •             w pemphigoidzie bliznowaciejącym cyklosporyna

Herpes Gestatationis-            związek z antygenami HLA DR3 i 4 oraz MHC II

  •             częstość zachorowań 1:50 000
  •             98% pacjentek ma przeciwciała p/antygenom swoich partnerów
  •             IgG1- silna aktywacja dopełniacza – przeciwciała rozpoznają antygen minor- domenę NC16A
  •             przeciwciała często nie wykrywalne w krążeniu
  •             DIF- złogi C3 na granicy skórno- naskórkowej
  •              klinicznie wykwity polimorficzne, pokrzywowate, drobne pęcherzyki, pęcherze, świąd u 20% zajęte błony śluzowe
  •             współistnienie z choroba Graves Basedow
  •             choroba nawraca w czasie następnych ciąży
  •            Leczenie: Encorton 20-40mg/dobę

Linear IgA Bullous Dermatosis -            u 30 % pacjentów wykryto antygen HLA B8

  •             występuje u dzieci i dorosłych
  •             czynniki prowokujące: vankomycyna, lit. niesterydowe p/zapalne
  • Może towarzyszyć nowotworom (lymphoma, rak pęcherza, rak przełyku)
  • Antygen- epitop antygenu minor- o m. cząsteczkowa 170kD, 120kD
  •              przeciwciała skierowane p/antygenowi w lamina densa- kolagen typu VII
  •             współistnienie- cukrzycy, choroby Crohn, Lupus Erythematosus
  •             Pęcherze w miejscach urazu- bliznowacenie, świąd, milia
  •             zajęcie błon śluzowych- przełyk
  •             Leczenie: Prednizon, cyklosporyna
  •             wysokie dawki IgG

Dermatitis herpetiformis- M. Dühring

  •             zespól skórno jelitowy o przewlekłym i nawrotnym przebiegu
  •             częstość zachorowań 1:5000 do 1: 10 00
  •             częściej mężczyźni 3:2, dorośli, lub młodzi
  •             częstsze nawroty w czasie chorób gorączkowych
  •             HLA B8, DR3, A1
  •             celiakia- te same predysponujące antygeny HLA
  •             Enteropatia glutenozależna utajona- tylko u ok. 25%- zaburzenia wchłaniania jelitowego, u ok. 60-70% zanik kosmków jelitowych
  •             nacieki limfocytarne
  •             przeciwciała IgAEmA skierowane p/endomysium m. gładkich, korelują ze stopniem zaniku kosmków- po około rocznej diecie bezglutenowej IgAEmA są niewykrywalne.
  •             U ok. 30% pacjentów przeciwciała są nie wykrywalne w krążeniu- potwierdzenie DH po wykryciu złogów IgA w brodawkach skórnych.
  •             IgA1- swoistym antygenem dla tych przeciwciał jest transglutaminaza- substratem dla tego enzymu jest gliadyna, a w naskórku prefilagryna
  •             u ok. 40% chorych występują przeciwciała p/tarczycowe- opisywana współistnienie raków tarczycy
  •             ok. 70% chorych- przeciwciała p/kom. okładzinowym żołądka- achlorohydria
  •             Rzadziej- cukrzycy, choroba Addisona, Sjögren,
  •             większa zapadalność na infekcje H.pyroli
  •             większa częstość zmian typu lymphoma p. pokarmowego
  •             czynniki zaostrzające zmiany skórne: jod (leki, ryby morskie, groch, wiśnie, pomarańcze)

Leczenie:

  •             dieta bezglutenowa
  •             Dapson- nie wolno przy niedoborze G6PD
  •             Sulfapirydyna 500-20000mg/dobę

Epidermolysis Bullosa Hereditaria

  •             zwykle pęcherzowe oddzielanie naskórka
  •             odmiana Cocayna –Webera
  •             odmiana Kobnera
  •             dziedziczenie autosomalnie dominująco

EBH

  •             postać letalna- Herlitz- AR
  •             zaburzenia półdesmosomów- oddzielenie błony podstawnej od lamina lucida- brak epiligryny
  •             postać dystroficzna- AR, AD
  •             Nadmierna aktywność kolagenazy- rozkład kolagenu VII- defekt w obrębie włókien kotwiczących – leczenie inhibitor kolagenazy fenytoina

 

Odwiedzający wpisali takie problemy:

CHOROBY AUTOIMMUNOLOGICZNE, antygeny tarczycowe i leczenie.

Tags: ,

Ostatnia edycja przez

Skomentuj jako pierwszy!

Dodaj komentarz

Przeczytaj poprzedni wpis:
Zmiany skórne na błonach śluzowych

Lista zmian skórnych na błonach śluzowych. Reaktywnymi zmianami na błonach śluzowych są przerost, zanik albo hiperkeratoza. Uszkodzenia komórek i tkanek...

Zamknij