Dur rzekomy

Dur rzekomy (paratyfus) to ogólne określenie gru­py schorzeń będących wynikiem zakażenia salmonellą. W zależ­ności od typu zarazków, wyróż­nia się trzy rodzaje paraduru: A, B i C. Obraz chorobowy bardzo przypomina ten, który się obser­wuje w przypadku duru, również wywoływanego przez salmonellę. Paratyfus przebiega jednak znacz­nie łagodniej. Niemniej jednak schorzenie to podlega obowiąz­kowi zgłoszenia i rejestracji przez odpowiednie władze sanitarno-epidemiologiczne.

Paradur szczególnie często występuje w ciepłych kra­jach. Głównym źródłem zakażenia są: woda pitna, kostki lodu w napojach oraz niemyte owoce i wa­rzywa. Podczas podróży do krajów południowoeuropej­skich i tropikalnych należy więc unikać ich spożywania.

OBJAWY

Chory zarażony bakteriami para­duru ma wysoką gorączkę oraz silne dreszcze. Skóra na wargach jest bardzo wysuszona i złuszcza się płatami. Na skórze pojawiają się charakterystyczne różowe pla­my. Występują nudności, chory wymiotuje, pojawia się także biegunka.


  • Nudności, wymioty.
  • biegunka, gorączka, dreszcz
  • silnie wysuszone wargi.
  • Różowe plamy na skórze.

Przyczyny duru rzekomego

Wszystkie trzy odmiany paraduru wywołane są przez bakterie Sal­monella paratyphi. Są to, podob­nie jak inne gatunki salmonelli, tzw. enterobakterie – mikrosko­pijnej wielkości organizmy o pa­łeczkowatym kształcie, rozwija­jące się zarówno w warunkach tlenowych, jak i beztlenowych. Bakterie wywołujące paratyfus, podobnie jak pałeczki duru, mo­gą rozwijać się wyłącznie w orga­nizmie człowieka. Do zakażenia dochodzi drogą pokarmową, rza­dziej jego przyczyną jest bezpoś­redni kontakt z chorym. Bakterie znajdują się w wydalinach osób chorych.

Leczenie duru rzekomego

Niezbędne jest ścisłe przestrze­ganie nakazu leżenia w łóżku. Często konieczne jest leczenie wspomagające pracę serca i układ krążenia pacjenta. Jeśli u chore­go występują silne wymioty i bie­gunka, traci on sporo wody. Aby uniknąć odwodnienia, powstałe niedobory należy uzupełniać. Pacjent musi więc dużo pić, nie­kiedy dostaje kroplówki. Poza tym stosuje się specjalną dietę. Choremu najczęściej podaje się

odpowiednie antybiotyki, zazwyczaj chloramfenikol. Lek ten ha­muje proces rozmnażania się ba­kterii i nie dopuszcza do zwięk­szenia się ich liczby w organizmie chorego. Ma szczególnie duże znaczenie, jeśli zarazki dostały się do układu krwionośnego, poprzez który mogłyby się rozprzestrzenić w całym ciele.

Co można zrobić samemu?

Paraduru nie można wyleczyć sa­memu. Natomiast aby zapobiec zakażeniu, należy unikać spoży­wania nieprzegotowanej wody pitnej, niemytych owoców i lo­dów z niepewnego źródła.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza?

Do wizyty u lekarza powinny skłonić długo utrzymujące się wymioty i biegunka, zwłaszcza, jeśli pojawiły się podczas lub po pobycie w krajach południowo­europejskich lub tropikalnych.

Jak postąpi lekarz?

Ponieważ wymienione objawy mogłyby wskazywać również na inne choroby zakaźne, lekarz spróbuje określić, jakie drobno­ustroje je wywołały. W tym celu zleci laboratoryjne badanie prób­ki krwi lub kału pacjenta. Następ­nie wdroży odpowiednie do wy­ników leczenie.

Przebieg choroby

Pierwsze objawy pojawiają się po około ośmiu – dwunastu dniach od zakażenia. Chorzy cierpią na biegunkę, nudności i wymioty. Poza tym pojawiają się dreszcze i wysoka gorączka. Przez kilka dni temperatura wzrasta, potem stopniowo spada. Objawy te zni­kają samoistnie po około dwóch, trzech tygodniach. Mimo to pa­radur powinien być leczony przez lekarza, aby nie dopuścić do bar­dzo poważnych powikłań. Jednym z nich jest zapalenie pęcherzyka żółciowego.

Dur rzekomy typu A dość rzadko wy­stępuje w Europie Środkowej. Znacznie powszechniejszy jest w krajach o ciepłym klimacie, zwłaszcza w tropikach oraz na Bałkanach. Stąd też bywa nazy­wany gorączką bałkańską.

Dur rzekomy typu B występuje na całym świecie, w tym też w na­szej strefie klimatycznej. Jest to najbardziej rozpowszechniona w Europie Środkowej odmiana duru. Natomiast paradur typu C występuje tylko w krajach tropi­kalnych i o bardzo ciepłym kli­macie. Z reguły towarzyszą mu inne choroby zakaźne, najczęściej malaria (zimnica).

Szczepienia ochronne

Przeciwko paradurowi typu A i B można się zaszczepić Szczepionki przygotowuje się z unieczynnionych bak­terii paraduru A i B. Przyj­muje się je doustnie, dwa razy w odstępie czterech tygodni.

Odwiedzający wpisali takie problemy:

dur rzekomy, paradur, paradur objAwy leczenie.

Tags: , ,

Ostatnia edycja przez

Skomentuj jako pierwszy!

Dodaj komentarz

Przeczytaj poprzedni wpis:
Malinica

Malinica, zwana inaczej frambezją lub jagodzicą jest chorobą skóry i kości. Wcześniej na chorobę tę zapa­dało w krajach tropikalnych Azji,...

Zamknij