Leki uspokajające i nasenne

Stosowane za często – 45% kobiet i 15% mężczyzn po 45 roku życia przyjmuje te leki. Najczęstszą przyczyną bezsenności jest pojawiający  się z wiekiem fizjologiczny spadek zapotrzebowania na sen.

Wybór leku nasennego

Leczenie przewlekłej bezsenności opiera się głównie na działaniach psychoterapeutycznych – bardziej skutecznych metod niż farmakoterapia. Nie ma leku idealnego. Farmakoterapia ma istotne znaczenie w zapobieganiu utrwalania się zaburzeń snu w bezsenności przygodnej, czyli trwającej kilka dni, i bezsenności krótkotrwałej, trwającej do 3 tygodni.


W doborze leku nasennego należy ocenić jego korzyści i wady, kierując się następującymi faktami:

  • Działanie leków poprawiających trwałość snu z reguły zaburza jego strukturę.
  • Jeśli lek działa krótko, nie powoduje senności następnego dnia, ale niestety częściej wywołuje objawy z odbicia oraz poranną bezsenność.
  • Ze stosowaniem silnie działających leków wiąże się ryzyko wystąpienia nasilonych objawów odstawienia.
  • Stosowanie małych dawek jest bezpieczniejsze, rzadziej zagraża wystąpieniu uzależnienia, ale z drugiej strony ich skuteczność jest ograniczona i zmniejsza się po parokrotnym podaniu.
  • Tolerancja powstaje tym szybciej, im silniej i krócej działa lek nasenny. Prowadzi to do konieczności zwiększenia dawek, uzależnienia i powstania uporczywej, nie reagującej na leki, bezsenności.
  • Senność w ciągu następnego dnia częściej występuje u pacjentów w starszym wieku, u chorych tych należy więc stosować mniejsze dawki leków i zalecać środki o krótszym niż 12 godziny okresie półtrwania.
  • Leki nasenne należy stosować jak najkrócej i niesystematycznie. Należy z góry ustalić sposób i okres leczenia. Stosowanie leków nasennych przez dłuższy czas (kilka tygodni) nie jest celowe, gdyż rozwija się tolerancja na ich działanie nasenne i może dojść do uzależnienia.

W długotrwałej i uporczywej bezsenności należy zrezygnować z podawania leków nasennych i stosować leki przeciwdepresyjne o działaniu sedatywnym (doksepina, trimipramina) lub neuroleptyki o działaniu sedatywnym (pochodne fenotiazyny).

Leki z tej grupy działają niespecyficznie. Hamują aktywację, w większych dawkach wywołują senność, sen, a nawet znieczulenie ogólne.

Leki nasenne skracają czas zasypiania i wydłużają łączny okres snu w krótkotrwałej terapii.  Należy je podawać 30 min przed położeniem się do snu.

Wpływ leków nasennych na fazy snu jest niespecyficzny. Powodują ogólne działanie upośledzające aktywność psychoruchową i większą liczbę wypadków drogowych.

Niewątpliwie sen spowodowany lekami nasennymi nie jest snem fizjologicznym, ale raczej wymuszonym przez tłumienie ośrodków aktywacyjnych, przede wszystkim tworu siatkowatego. Leki nasenne zmniejszą udział snu wolnofalowego oraz snu REM (i/lub wydłużeniem latencji snu REM), co powoduje stłumienie marzeń sennych i zahamowanie wydzielania GH.

Nowe leki, jak zopiklon i zolpidem, nie wywierają takiego wpływu na sen wolnofalowy.

Odwiedzający wpisali takie problemy:

trimipramina, leki uspokajajce, trimipramin.

Tags: ,

Ostatnia edycja przez

Skomentuj jako pierwszy!

Dodaj komentarz

Przeczytaj poprzedni wpis:
Buspiron, Ipsapiron, Gepiron

Agoniści receptorów serotoninergicznych (azapirony). (więcej…)

Zamknij