Czerwonka

Czerwonka czyli inaczej biegunka krwawa; choroba zakaź­na charakteryzująca się bólami brzucha oraz biegun­ką z oddawaniem stolców z domieszką krwi i śluzu, w przebiegu której dochodzi do zmian zapalnych w ob­rębie błony śluzowej jelita.

Wyróżnia się 2 podstawowe typy czerwonki: bakteryjną i pełzakową. Podział ten oparty jest na etiologii choroby – w pierwszym przypadku jest ona wywoływana przez bakteriepałeczki z rodzaju Shlgella, w drugim przez pełzaka – Entamoeba histolytica. W przebiegu czerwonki bakteryjnej (dyzenteria) mogą poja­wić się zarówno objawy o lekkim natężeniu, jak i obja­wy bardzo poważne, występujące nagle i prowadzące do zgonu wskutek odwodnienia organizmu oraz zatrucia toksynami bakterii. Po okresie inkubacji (1-6 dni) poja­wiają się nagle gorączka i biegunka (wodniste stolce z domieszką krwi), a później również wymioty i bóle brzucha oraz objawy odwodnienia organizmu spowodo­wane utratą dużej ilości płynów ustrojowych. W za­awansowanym stadium choroby dochodzi do przewle­kłego owrzodzenia jelita grubego, wskutek czego w stolcach pojawia się domieszka krwi. Leczenie tej cho­roby polega na stosowaniu antybiotyków, np. z grupy tetracyklin. Konieczne jest także podawanie dużych ilości płynów, a w przypadkach ciężkiego odwodnienia wykonanie transfuzji krwi. Leczenie czerwonki pełzakowej (pełzakowica, amebioza) jest trudniejsze ze względu na to, że drobnoustrój wywołujący tę chorobę występuje w 2 postaciach – postaci dojrzałej i cysty. Postać dojrzała pełzaka powoduje ostrą biegunkę, podobną w przebiegu do cz. bakteryjnej. W przypadku zakażenia cystami choroba ma charakter przewlekły – między okresami bezobjawowymi występują okresy bie­gunki oraz bóle kolkowe brzucha; u niektórych pacjentów pojawiają się krwawe stolce. Postać przewlekła występu­je znacznie częściej i charakteryzuje się częstymi remi­sjami występującymi naprzemiennie z objawami ostrymi. W tej postaci dochodzi również do pojawienia się owrzodzeń w obrębie błony śluzowej jelita grubego. Obydwie postacie cz. pełzakowej leczone są metronidazolem, chlorochiną oraz innymi lekami o działaniu przeciwpierwotniakowym (środki te eliminują pełzaki zlokalizowane w jelicie).

Zarówno w przypadku czerwonki bakteryjnej, jak i pełzako­wej do rozwoju choroby dochodzi po spożyciu wody lub pokarmu zakażonych patogennymi drobnoustrojami, które dostały się tam z kałem nosicieli. Za rozprzestrze­nianie się choroby odpowiadają bardzo często bezobjawowi nosiciele; do zakażenia może dojść wtedy, gdy no­siciel dotyka żywności brudnymi rękami.

Tags: , , ,

Ostatnia edycja przez

Skomentuj jako pierwszy!

Dodaj komentarz