Stabilna choroba wieńcowa leki

Leczenie farmakologiczne chorych w okresie stabilnym choroby wieńcowej.

 Grupy leków stosowane w leczeniu stabilnej choroby wieńcowej

  1.        leki wieńcowe o działaniu hemodynamicznym:         azotany (pochodne nitrogliceryny)        leki wieńcowe sensu stricto;         leki β-adrenolityczne                            są w stanie przerwać napad;         antagoniści kanałów wapniowych          dusznicy bolesnej
  2.        leki zmniejszające agregację płytek i leki przeciwzakrzepowe (np. polopiryna)
  3.        leki hipolipemizujące
  4.        inne leki o działaniu przeciwniedokrwiennym: leki metaboliczne (np. L-karnityna),leki inne
  5.        inhibitory konwertazy angiotensyny po zawale mięśnia sercowego
  6.        substytucja estrogenów (do rozważenia)         → działają ochronne na naczynia, blokery kanałów wapniowych, rozszerzają naczynia, antyoksydanty → dlatego u kobiet choroba wieńcowa po menopauzie)
  7.        (antyoksydanty?)

Dusznica bolesna stabilna (wysiłkowa) = choroba wieńcowa wywołana zmniejszeniem się światła naczynia wieńcowego.


Ból wieńcowy spowodowany jest deficytem tlenowym podczas wysiłku (przestawienie metabolizmu na tory beztlenowe → wydzielanie mediatorów drażniących receptory bólowe)

Dusznica bolesna niestabilna (spoczynkowa) = spowodowana niestabilnością blaszki miażdżycowej. Teoria immunologiczna:

liza blaszki miażdżycowej przez makrofagi; blaszka działa w prądzie krwi jak zastawka, wentylek – chwilowe niedokrwienia mięśnia sercowego

Śródbłonkowe mediatory regulacji krążenia:

kurczące naczynia:

  •     endotelina
  •     PGH2
  •     angiotensyna II
  •     katecholaminy (adrenalina, noradrenalina)
  •     wazopresyna

rozszerzające naczynia:

  •     EDRF (NO) – działa przez cGMP, stymuluje cyklazę guanylową
  •     prostacyklina
  •     EDHF (śródbłonkowy czynnik hiperpolaryzacyjny) – otwiera kanały potasowe, hiperpolaryzacja komórki, wtórne otwarcie kanałów wapniowych, rozkurcz

Mechanizm działania azotanów na naczynia:

Działanie rozszerzające naczynia Efekt
rozszerzenie łożyska żylnego

(żył systemowych i płucnych)

↓ objętości LK i PK (↓ preload i afterload)

obniżenie ciśnienia napełniania komór (↓ preload)

poprawa funkcji skurczowej LK

rozszerzenie tętnic obniżenie ciśnienia skurczowego

zmniejszenie afterload LK

poprawa funkcji skurczowej LK

rozszerzenie tętniczek (w dużych dawkach) obniżenie systemowego oporu obwodowego

zmniejszenie afterload LK

2.       Działanie wieńcowe:

  •     zmniejszenie oporu wieńcowego przez:          obniżenie napięcia naczyń i         zmniejszenie napięcia ścian mięśnia sercowego w okresie rozkurczu
  •     rozszerzenie podnasierdziowych tętnic wieńcowych
  •     poprawa krążenia wieńcowego w warstwie podwsierdziowej i niedokrwionej
  •     rozszerzenie kolaterali
  •     znoszenie skurczu tętnic wieńcowych

3.       Zmniejszenie aktywacji, adhezji i agregacji trombocytów

4.       Wpływ na przebudowę (remodelling) LK

Wskazania do stosowania azotanów:

  1.        choroba wieńcowa – dusznica bolesna stabilna
  2.        dusznica bolesna niestabilna
  3.        zawał mięśnia sercowego (zarówno faza ostra, jak i pacjenci po zawale)
  4.        przełom nadciśnieniowy i gwałtowny wzrost RR
  5.        ostra niewydolność LK

Preparaty stosowane:

Ad. 1) doraźnie, krótkotrwałe

  •     nitrogliceryna – aerozol, tabletki podjęzykowe, tabletki policzkowe
  •     diazotan izosorbidu (Sorbonit)
  •     monoazotan izosorbidu (Mononit)
  •     1 x d, 2 x d

Ad. 2) i.v., nitrogliceryna lub Sorbonit

Ad. 3) okres ostry: i.v. nitrogliceryna lub diazotan (u pacjentów z wysokim RR), potem tabletki (jak w 1))

Ad. 4) i.v. nitrogliceryna lub diazotan

Ad. 5) i.v. nitrogliceryna lub diazotan (bo obrzęk płuc, ↓ napływ do serca, ↓ preload)

Przeciwwskazania:

  1.        zawał PK (podać płyny, sól, najczęściej współistnieje z zawałem ściany tylnej, dolnej)
  2.        duża hipotonia
  3.        wstrząs kardiogenny
  4.        kardiomiopatia przerostowa
  5.        zaciskające zapalenie osierdzia
  6.        znaczna wada aortalna
  7.        koarktacja aorty
  8.        jaskra z wąskim kątem przesączania

Preparaty nitrogliceryny:

  •                azotan o najszybszym i najkrótszym czasie działania
  •                podjęzykowo (policzkowo)
  •                aerozol
  •                tabletki o przedłużonym działaniu
  •                plastry
  •                maść (Nitrocard, na kończyny dolne)
  •                wlew

 

5-monoazotan izosorbidu IS-5-MN diazotan izosorbidu ISDN

szybka i całkowita resorpcja po podaniu doustnym

brak efektu pierwszego przejścia wątrobowego

stąd 100% biodostępność po podaniu p.o.

duży efekt pierwszego przejścia wątrobowego

stąd 20% biodostępność po podaniu p.o.

T½ po jedno- lub wielokrotnym zażyciu 4-5h

(ale prolongatum nawet 24h); 1 x d, czasem 2 x d

T½ po jednokrotnym zażyciu 0,5-1h

po wielokrotnym zażywaniu ok. 7h

kinetyka liniowa kinetyka nieliniowa (hamowana przez powstające metabolity)
względnie małe wahania stężenia w surowicy duże stężenia substancji czynnych w surowicy
korelacja między dawką podaną, osiągniętym

stężeniem w surowicy a działaniem farmakologicznym

słaba korelacja

Zasady dawkowania:

  •    i.v.
  •     p.o.
  •     słabiej działają po pewnym czasie (tachyfilaksja)
  •     zapobieganie tolerancji – podawać 1 x d; gdy 2 x d → podawać niesymetrycznie (rano i w południe, nie wieczorem; nierówne odstępy między podaniem)

Działania niepożądane:

  1.        bóle głowy
  2.        zaczerwienienie skóry
  3.        spadek RR
  4.        odruchowa tachykardia (bardzo rzadko)
  5.        u dzieci methemoglobinemia (gdy i.v.)

Odwiedzający wpisali takie problemy:

stabilna choroba wieńcowa leczenie, leczenie stabilnej choroby wieńcowej.

Tags: , , ,

Ostatnia edycja przez

Skomentuj jako pierwszy!

Dodaj komentarz

Przeczytaj poprzedni wpis:
Mikroelementy

Biopierwiastki występujące w organizmie znikomych ( śladowych ) ilościach. Stężenie określa się najczęściej jako tzw. ppm ( pars per milion...

Zamknij