Choroby pęcherzowe autoimmunologiczne

Lista chorób pęcherzowych autoimmunologicznych.

Akantolityczne:

  • Pemphigus vulgaris
  • Pemphigus foliaceus
  • Pemphigus paraneoplasticus

Podnaskórkowe:

  • pemphigoid
  • EBA
  • LABD
  • herpes gestationis

Pemphigus –etiopatogeneza

  • związek z antygenami HLA, DR4, DRw6
  • tło wirusowe- pęcherzyca endemiczna, liściasta- odmiana brazylijska
  • tło autoimmunologiczne- przeniesienie choroby za pomocą frakcji IgG4 i fragmentu F(ab)2, bierne przeniesienie choroby z matki na płód, współistnienie innych chorób autoimmunologicznych

Pemphigus

  • przeciwciała typu IgG4- patogenne- dysfunkcja cadheryn warunkujących kontakt miedzy komórkowy (CCC)
  • Cadheryny połączone są z białkami wewnątrzkomórkowymi (winkulina, adducyna, talina)
  • Przyłączenie IgG4 do cząsteczki adhezyjnej- aktywacja kinazy C- działającej na białka wewnątrzkomórkowe- dysfunkcja cadheryn.

Pemphigus diagnostyka

  • kliniczna- objaw Nikolskiego, Asboe- Hasnera
  • cytologiczna- test Tzanka
  • Immunologiczna:
  1. IF pośrednie- w surowicy IgG4
  2. IF bezpośrednie- przeciwciała IgG w przestrzeniach międzykomórkowych
  3. Metody Elisa i immunoblotingu z użyciem desmogleiny 1i3

Pemphigus vulgaris– akantoliza w głębszych warstwach naskórka + błony śluzowe- desmogleina 3

Pemphigus foliaceus– akantoliza powierzchniowa w górnych warstwach naskórka – desmogleina 1 błony śluzowe często nie zajęte- mało desmogleiny

Czynniki prowokujące

  • promieniowanie UV, oparzenia
  • Promieniowanie RTG
  • Leki: penicylina, penicylamina, kaptopril, isoniazyd, indometacyna, leki zawierające grupy sulfhydrylowe i tiolowe.
  • Dieta (cebula. por czosnek) – wystąpienie lub utrzymanie się choroby- ze wzrostem miana przeciwciał
  • substancje z grupami tiolowymi mogą powodować akantolizę.

Odmiany

  • Pemphigus vulgaris
  • Pemphigus vegetans
  • Pemphigus foliaceus
  • Pemphigus erythematosus (seborrhoicus, z.Sneara-Ushera)
  • Pemphigus herpetiformis
  • Pemphigus IgA
  • Erythema anulare like pemphigus

Pemphigus vegetans

  • Odmiana Neumanna- okolice wyprzeniowe, kąciki ust, fałdy nosowo-wargowe- papilomatoza, akantoza, eozynofili w naskórku.
  • Odmiana Hallopeau- okolice zgięciowe, skora owłosiona głowy- powierzchnie wykwitów pokryta zlewnymi krostami.

Pemphigus herpetiformis

  • Antygen- desmogleina1, rzadko 3
  • Klinicznie- świąd, rumień, pęcherzyki o układzie opryszczkowatym, rzadko zajęte błony śluzowe histopatologia: spongioza, krosty śródnaskórkowe z eozynofili lub neutrofili, akantoliza
  • Różnicowanie: DH, Pemphigus foliaceus, LABD, BP

Pemphigus IgA

  • klinicznie: świąd krosty podrogowe o układzie opryszczkowatym lub obraz pęcherzycy liściastej, przeciwciała IgA obecne w krążeniu u 50%
  • Immunologicznie 2 typy:
  1. SPD – subcorneal pustular dermatitis- antygen desmokolina 1
  2. IFN –intraepidermal neutrophilic – desmogleina 3

Erythema anulare pemphigus

  • klinicznie zmiany o typie erythema multiforme z drobnymi pęcherzykami na obwodzie, błony śluzowe nie zajęte, świąd
  • Akantoliza typu foliaceus
  • przeciwciała IgG wykrywalne tylko na ludzkim przełyku.

 Pemphigus paraneoplasticus

  • klinicznie- zmiany polimorficzne, zajęte błony śluzowe
  • histologia- akantoliza głęboka z nekroza keratynocytów, zwyrodnienie wodniczkowe warstwie podstawnej
  • przeciwciała IgG 1 i 2 – wykrywane w krążenie w 75%
  • antygeny- desmoplakina I i II, antygen PB major, desmogleina 1 i 3, periplakina, antygen o m. cząsteczkowej 170kD
  • przeciwciała reagują z nabłonkiem pęcherza moczowego, dróg oddechowych, jelit, m. sercowego i m. szkieletowe.

Pemphigus – leczenie:

  • długotrwale od 1-3 lat możliwa pełna remisja kliniczna i immunologiczna
  • Prednizon 1-2 mg/kg/dobę
  • Endoxan 100-200 mg/dobę
  • Leczenie w wysokich dawkach utrzymywane jest 4-6 tygodni. Następnie dawki są stopniowo obniżane.
  • terapia pulsowa: 1x miesiącu 500-1000mg
  • Dexamtazon 500mg przez 3 dni
  • Azatiopryna- 50-200mg/dobę
  • Metotreksat-15-30mg 1x w tygodniu
  • chlorambucil
  • Mykofenolan mofetylu
  • cyklosporyna A 3-5mg/kg/dobę
  • Plazmafereza 2x w tygodniu u kobiet w ciąży
  • wysokie dawki IgG dożylnie przez 2-5 dni powtarzane co 4 tygodnie
  • w pęcherzycy liściastej i opryszczkowa tej- Dapson 100-200mg/dobę
  • zewnętrznie preparaty steroidowe z antybiotykami
  • Leczenie prowadzi się pod kontrola serologiczna

Pemphigoid

  • chorują ludzie po 60 r.ż., częściej kobiety
  • częstość zachorowań 1:100 000
  • predyspozycje- antygen HLA DQ B1
  • czynniki prowokujące: promienie UV, leki, penicylina, sulfonamidy, furosemid, salazopiryna, zewnętrznie –novoscabin
  • 5-flurouracyl
  • przeciwciała w krążeniu IgG4, IgA, IgE skierowane p/antygenom. Antygen tzw. minor- przezbłonowy, składowa hemidesmosomu, o masie czaste. 180kD- typ XII kolagenu- w pemphigoidzie zwykłym przeciwciała przyłączają się do domeny niekolagenowej NC16A antygenu (lamina lucida), koniec węglowy tego antygenu leży w pobliżu lamina densa- do tej części przyłączają się przeciwciała w pemphigoidzie bliznowaciejącym.

Antygen major- białko o masie cząsteczkowej 230kD, związany z wewnętrzna blaszka hemidesmosomu

Wiązanie przeciwciał IgG aktywuje kaskadę dopełniacza- nacieki neutrofili, eozynofili- uwalnianie enzymów proteolitycznych- powstanie pęcherza

Diagnostyka:

  • kliniczna
  • immunologiczna
  • split skórny
  • metoda nakładanie obrazów fluorescencyjnych – możliwość rozróżnienia blisko siebie położonych antygenów.

Odmiany kliniczne:

  • pęcherzowa
  • rumieniowa
  • pęcherzykowa
  • guzkowa
  • ograniczona podudzi
  • łojotokowa

Pemphigoid cicatrisans

  • antygeny dla pemfigoidu bliznowaciejącego ( końcówka węglowa części antygenu minor, a także laminina 5 (epiligrina), laminina 6, kolagen VII
  • zmiany oczne u 60-70% chorych
  • zmiany na błonach śluzowych u 90%
  • zmiany bliznowaciejące na skórze u 25%

Leczenie pemphigoid

  • Prednizon 40-60mg/dobę
  • Dapson 100-200mg/dobę
  • chlorambucil, Metotreksat, Azatiopryna
  • Tetracykliny
  • w pemphigoidzie bliznowaciejącym cyklosporyna

Herpes Gestatationis – związek z antygenami HLA DR3 i 4 oraz MHC II

  • częstość zachorowań 1:50 000
  • 98% pacjentek ma przeciwciała p/antygenom swoich partnerów
  • IgG1- silna aktywacja dopełniacza – przeciwciała rozpoznają antygen minor- domenę NC16A
  • przeciwciała często nie wykrywalne w krążeniu
  • DIF- złogi C3 na granicy skórno- naskórkowej
  • klinicznie wykwity polimorficzne, pokrzywowate, drobne pęcherzyki, pęcherze, świąd u 20% zajęte błony śluzowe
  • współistnienie z choroba Graves Basedow
  • choroba nawraca w czasie następnych ciąży
  • Leczenie: Encorton 20-40mg/dobę

Linear IgA Bullous Dermatosis – u 30 % pacjentów wykryto antygen HLA B8

  • występuje u dzieci i dorosłych
  • czynniki prowokujące: vankomycyna, lit. niesterydowe p/zapalne
  • Może towarzyszyć nowotworom (lymphoma, rak pęcherza, rak przełyku)
  • Antygen- epitop antygenu minor- o m. cząsteczkowa 170kD, 120kD
  • przeciwciała skierowane p/antygenowi w lamina densa- kolagen typu VII
  • współistnienie- cukrzycy, choroby Crohn, Lupus Erythematosus
  • Pęcherze w miejscach urazu- bliznowacenie, świąd, milia
  • zajęcie błon śluzowych- przełyk
  • Leczenie: Prednizon, cyklosporyna
  • wysokie dawki IgG

Dermatitis herpetiformis- M. Dühring

  • zespól skórno jelitowy o przewlekłym i nawrotnym przebiegu
  • częstość zachorowań 1:5000 do 1: 10 00
  • częściej mężczyźni 3:2, dorośli, lub młodzi
  • częstsze nawroty w czasie chorób gorączkowych
  • HLA B8, DR3, A1
  • celiakia- te same predysponujące antygeny HLA
  • Enteropatia glutenozależna utajona- tylko u ok. 25%- zaburzenia wchłaniania jelitowego, u ok. 60-70% zanik kosmków jelitowych
  • nacieki limfocytarne
  • przeciwciała IgAEmA skierowane p/endomysium m. gładkich, korelują ze stopniem zaniku kosmków- po około rocznej diecie bezglutenowej IgAEmA są niewykrywalne.
  • U ok. 30% pacjentów przeciwciała są nie wykrywalne w krążeniu- potwierdzenie DH po wykryciu złogów IgA w brodawkach skórnych.
  • IgA1- swoistym antygenem dla tych przeciwciał jest transglutaminaza- substratem dla tego enzymu jest gliadyna, a w naskórku prefilagryna
  • u ok. 40% chorych występują przeciwciała p/tarczycowe- opisywana współistnienie raków tarczycy
  • ok. 70% chorych- przeciwciała p/kom. okładzinowym żołądka- achlorohydria
  • Rzadziej- cukrzycy, choroba Addisona, Sjögren,
  • większa zapadalność na infekcje H.pyroli
  • większa częstość zmian typu lymphoma p. pokarmowego
  • czynniki zaostrzające zmiany skórne: jod (leki, ryby morskie, groch, wiśnie, pomarańcze)

Leczenie:

  • dieta bezglutenowa
  • Dapson- nie wolno przy niedoborze G6PD
  • Sulfapirydyna 500-20000mg/dobę

Epidermolysis Bullosa Hereditaria

  • zwykle pęcherzowe oddzielanie naskórka
  • odmiana Cocayna –Webera
  • odmiana Kobnera
  • dziedziczenie autosomalnie dominująco

EBH

  • postać letalna- Herlitz- AR
  • zaburzenia półdesmosomów- oddzielenie błony podstawnej od lamina lucida- brak epiligryny
  • postać dystroficzna- AR, AD
  • Nadmierna aktywność kolagenazy- rozkład kolagenu VII- defekt w obrębie włókien kotwiczących – leczenie inhibitor kolagenazy fenytoina

 

Odwiedzający wpisali takie problemy:

CHOROBY AUTOIMMUNOLOGICZNE.

Tags: ,

Ostatnia edycja przez

Skomentuj jako pierwszy!

Dodaj komentarz

Przeczytaj poprzedni wpis:
Zmiany skórne na błonach śluzowych

Lista zmian skórnych na błonach śluzowych. (więcej…)

Zamknij